Na hdguru znalazłem trójwymiarowy zwiastun Prometeusza. Po rosyjsku, ale za to stereokopowo:) Dawno nie czekałem tak na film.

Kiedy genialny dwunastoletni kartograf T.S. Spivet niespodziewanie otrzymuje telefon z Instytutu Smithsona zawiadamiający go, że wygrał prestiżową nagrodę, jego zwyczajne życie (…) ustępuje wielkiej przygodzie: T.S. rozpoczyna podróż z rodzinnego rancza w stanie Montana do sławnego instytutu w Waszyngtonie.

Źródło: lubimyczytac.pl

Tak w skrócie wygląda fabuła nowego filmu Jean-Pierre Jeunet’a, opartego na książce Reifa Larsena pod tytułem Świat według T.S. Spiveta. Sądząc po tematyce, będzie to raczej kino przeznaczone dla młodszych widzów. Niemniej jednak szykuje się kolejna hollywoodzka produkcja 3D z nie byle jakim reżyserem za sterami. Na pokładzie są również Helena Bonham-Carter, Kathy Bates i Callum Keith Rennie. Głównego bohatera zagra Kyle Catlett.

Studio Virtual Magic po raz kolejny przenosi do świata 5D. Twórcy Asylum 5D oraz prehistorycznego oceanarium zabierają nas w krótką, ale jak to zazwyczaj w kinie 5D bywa, najeżoną straszydłami podróż po tajemniczych podziemiach.

Po wielkim sukcesie filmu „Asylum 5D”, pierwszej polskiej produkcji zrealizowanej w technologii 5D firma Virtual Magic wraz z firmą Budgast i AMD zaprasza na nowy film. Tym razem widz będzie świadkiem podróży w głąb ziemi.
Będzie to pełna ekscytujących wrażeń przejażdżka po wnętrzu opuszczonej kopalni kryształów. Spotkanie z przygodą w dawno zapomnianym przez ludzi miejscu. Widzowie- będący zarazem bohaterami wydarzeń będą mogli poczuć zimny wiatr w wypełnionych lodem korytarzach, by chwilę później doświadczyć prawdziwego uderzenia gorąca jadąc po torze otoczonym eksplodującą lawą. Na widzów czekają wspaniałe efekty, o które podobnie jak przy poprzedniej produkcji dba specjalizująca się w produkcji atrakcji firma Budgast S.C ze Skoczowa. Podczas realizacji tej niezwykłej produkcji wykorzystano najnowsze rozwiązania technologiczne firmy AMD, między innymi procesory AMD FX oraz AMD Opteron.
– Rozwój technologiczny pozwala na coraz większe urozmaicenie świata rozrywki. Jesteśmy niezmiernie dumni z faktu, że nasze osiągnięcia umożliwiły stworzenie tego niezwykłego projektu. Dzięki najnowszym dokonaniom techniki, sztuka filmowa może oddziaływać na niemal wszystkie zmysły – powiedział Bruno Murzyn PR & Marketing Manager AMD CEE & Baltics.
-To będzie niezapomniana podróż- mówi specjalista d.s. marketingu firmy Budgast, Aleksandra Kopyto- wprost nasycona efektami, emocjami. Wiatr, deszcz, lód, szczury biegające po nogach, to tylko niektóre z dodatków czekających na Państwa. Nie zdradzajmy jednak na tym etapie wszystkiego – dodaje z uśmiechem na ustach. Zapraszamy do kin! Powiem tylko tyle: kto wie, może we wnętrzu mrocznej otchłani, tysiące stóp pod powierzchnią ziemi ktoś na nas czeka?
– Dzisiejsza technologia daje artystom praktycznie nieograniczone możliwości tworzenia fascynujących światów i wizji. Przy realizacji naszego nowego filmu daliśmy upust naszej twórczej wyobraźni. Mam nadzieję, że widzowie będą zachwyceni podziemnym światem jaki dla nich stworzyliśmy – dodaje Daniel Zduńczyk, reżyser i współproducent filmu, Virtual Magic.
Film będzie można zobaczyć w kinach 5D już na początku maja. Jednym z najbardziej atrakcyjnych i stylistycznie spójnych z konwencją filmu miejscem gdzie będzie można go zobaczyć bez wątpienia będzie westernowe Miasteczko Twinpigs powstające w Żorach. Będzie to niezwykły park rozrywki, stylistyką nawiązujący do XIX- wiecznych miasteczek Dzikiego Zachodu. To oryginalne, jedyne w swym rodzaju miejsce, do którego największych atrakcji można zaliczyć Roller Coaster w skałach, planetarium, grą Interaktywną Desperados, kino 6D, ściankę wspinaczkową żywcem z Gór Skalistych, Rodeo, pokazy kaskaderów oraz wiele, wiele innych…
Film „Tajemnicze Podziemie 5D” będzie w miasteczku częścią symulatora 6D. Dzięki połączeniu takiego urządzenia ze wspaniałą grafiką filmu „Tajemnicze Podziemie 5D”, podróż wagonikiem drezyny torowej po chodnikach i korytarzach opuszczonej kopalni kryształów będzie niezwykle realistyczna!
Zapraszamy na przejażdżkę! Jednak ostrzegamy- każda podróż kolejką pozostawia po sobie niedosyt oraz pragnienie. Aby ją powtórzyć.

To w sumie suchar, ale zapomniałem napisać o tym wcześniej, a chcę się do całej sytuacji ustosunkować. Jeżeli przegapiliście informacje dotyczące pierwszego pokazu prasowego Hobbita to w skrócie wyjaśnię, że o ile 3D i wysoka rozdzielczość robiły na dziennikarzach wrażenie, to zwiększony klatkarz wzbudził kontrowersje. Film kręcony jest bowiem w rozdzielczości 5k i 48 klatkach na sekundę, a nie standardowych 24. Oznacza to bardzo pożądany wzrost jakości obrazu, zwłaszcza w dynamicznych scenach – ruch nie jest rozmyty, a do oka dociera więcej informacji. Z drugiej strony, więcej klatek na sekundę upodabnia film do produkcji telewizyjnej. I to był główny zarzut. Rozmawiałem na ten temat z Kasparem Kallasem z Digital Sputnik. Wg niego dynamiczne sceny zyskują sporo po zwiększeniu ilości klatek na sekundę, ale i tak woli 24 fps:) W kinie nie chodzi przecież o odwzorowanie rzeczywistości, a o opowiadanie historii.

Wydaje mi się, że jest z tym trochę tak jak z głębią ostrości w filmie trójwymiarowym. Nie należy z tzw. płytkiej głębi ostrości rezygnować w stereoskopii, bo plastycznie obraz na tym traci. Poza tym, jest to również jeden ze środków wyrazu i nie widzę powodów aby z niego rezygnować. Oczywiście stosowanie tradycyjnej, płytkiej głębi nieco „spłaszcza” 3D, ale bardzo łatwo jest znaleźć zadowalający kompromis. Na poparcie mojej tezy zdradzę, że w najnowszym filmie 3D – Measuring The World, Idziak zastosował dokładnie takie rozwiązanie jakie od jakiegoś czasu już postuluję, czyli stosunkowo płytką głębię ostrości jak na 3D.

Z klatkarzem może być taki problem, że nie da się go zwiększyć tylko odrobinę. Nie jest to też element który może być kontrolowany dynamicznie. Poza tym istnieją standardy DCP. Dodatkowo w 3D każdego rodzaju rozmycie obrazu, czy to wynikające z dynamicznego ruchu, czy niedoskonałości projekcji stereoskopowej, zakłóca percepcję. Na pewno warto spróbować. Zobaczymy ile z magii dotychczasowego kina jesteśmy (jako odbiorcy) w stanie poświęcić dla rozwoju technologicznego. Bo w sumie to niezwykłe, że technologia wyprzedza nasze przyzwyczajenia. Pewnie jak zawsze wszystko sprowadzi się do tego, czy będziemy w tej nowej technologii potrafili opowiadać przekonywujące historie.

Cameron, Wenders, Herzog i Scorsese już zdążyli udowodnić, że Roger Ebert mylił się mówiąc, że 3D jest do bani. Do grona znanych i szanowanych kręcących w stereo dołączył właśnie Jean-Luc Godard. Trójwymiarowy obraz Goodbye to Language jest już w produkcji. Mam jednak wątpliwości co do tego projektu. Godard uważa, że stereoskopia jako nowa technologia nie ma jeszcze ustalonych reguł i można z nią eksperymentować. Myli się w obu przypadkach. 3D nie jest czymś nowym – jest tak stare jak fotografia. Żeby robić dobrą stereoskopię trzeba też precyzyjnie trzymać się szeregu podstawowych reguł, których złamanie powoduje fizyczny dyskomfort u widza. Błędy stereoskopowe to nie błędy natury estetycznej…

Na FSO miałem okazję przyjrzeć się największej kamerze 3D Panasonica. Ostatnio robiłem też making off projektu 3D kręconego między innymi na AG-3DP1 w Alvernii. Ciekawie było wziąć do ręki coś droższego niż obydwie moje nerki i jeszcze kilka innych organów:) Kamera jest mniej więcej wielkości małego walenia. Posiada dwa sloty na karty P2 i rejestruje na nich dwa oddzielne strumienie wideo w jakości 10-bit 4:2:2. Oznacza to, że miejsca na kartach w porównaniu do kamer 2D jest o połowę mniej. Konkurencyjny model Sony PMW-TD300, ze względu na wykorzystanie standardu SxS, pozwala na komfort pracy znany z dwuwymiarowych urządzeń mieszcząc w sobie aż 4 karty (po dwie dla każdego oka). Panasonic posiada trzy tryby nagrywania obrazu stereoskopowego. Bliski umożliwia umieszczenie filmowanego w 3D obiektu w odległości 45 cm od obiektywów. Pozostałe dwa wykorzystuje się przy filmowaniu ze średnich i dużych odległości. Ciekawą funkcją jest peaking konwergencji, który na zielono zaznacza piksele na których skonwergowana jest kamera. Dzięki temu i opcjom ostrzegania o zbyt dużej separacji obrazów, kręcić można nawet mając niewielkie pojęcie o stereoskopii. Docelowy poziom paralaksy można określić w menu, osobno dla „tyłu” (max 3%) i „przodu” (max 4%). Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby obiekty w przestrzeni negatywnej „wychodziły” poza granicę 4%, ale łatwiej jest kontrolować okno stereoskopowe, gdy zdajemy sobie sprawę z rozłożenia głębi w kadrze.

Kolejnym udogodnieniem i wariacją na temat kontroli paralaksy jest waveform głębi. Biała linia na dole LCD pokazuje płaszczyznę ekranu, a wszystko co znajduje się powyżej i poniżej sygnalizuje rozmieszczenie obiektów w przestrzeni 3D. Przy okazji porównania dużego Panasonica do konkurencji Sony, warto wspomnieć o rozmiarach sensorów. W 3DP1 to 1/3 cala a w TD300 1/2. Oczywiście nie mam żadnego porównania, ale teoretycznie Soniak powinien być jaśniejszy. W Panasonicu dziwi mnie umiejscowienie pokrętła regulacji konwergencji. Ok, nie jest to może najważniejszy parametr i sięgać po niego będzie się stosunkowo rzadko, ale umieszczenie małego scroll’a na obiektywie uniemożliwi płynną zmianę konwergencji w trakcie ujęcia. Ciekawe jak w tym wypadku spisze się nowatorskie rozwiązanie Sony.

Niestety przy modelu który miałem okazję oglądać nie było EVF’a. Kamera jest dość ciężka i posiada ogromny obiektyw 3D (a właściwie obiektywy) i wg mnie tak powinno być w profesjonalnych urządzeniach stereoskopowych. Nie ma się co silić na seksowny wygląd, skoro potrzeba dwóch dużych i jasnych szkieł zamkniętych w jednej obudowie. Trochę tylko szkoda, że dopiero w kamerze za grubo ponad 100 000zł znajdziemy funkcje jakich potrzebujemy do komfortowego rejestrowania obrazu trójwymiarowego. Mam już mniej więcej porównanie kamer AG-3DA1 i 3DP1 i choć wiem, że to zupełnie dwa różne światy, to nie wydałbym 70 000zł za mniejszego Panasonica. Wolę już babrać się z rigiem. Jasność kamery i jakość obrazka, nawet mimo niewątpliwej zalety jaką jest praktyczność i kompaktowość rozwiązania dwuobiektywowego, po prostu rozczarowują.

Na zdjęciu jest co prawda Filip Trziszka z 3D MIND Films, ale mniej więcej tak samo wyglądałem po wzięciu 3DP1 do ręki:) Mam gdzieś testowe klipy z FSO, ale muszę na razie uporać się z kilkoma zleceniami, zanim zabiorę się do zabawy nagranym materiałem.